OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het gemis dat “samen” voorbij is.

Gast van het Inloophuis Medemblik: Joop de Best aan het woord.

Hobby’s: Kunst en Cultuur, Architectuur, Theater, Films, Reizen, Fietsen, Cardio-fitness.

Joop de Best(64) is sinds 7 oktober 2014 gast in het Inloophuis Medemblik; Joop was gelukkig getrouwd met Anna en woont in Grootebroek. Voordat Joop met pensioen ging was hij de laatste jaren werkzaam op de P&O afdeling van de gemeente Amsterdam, het leven lachte hen toe “Samen oud worden”.

Maar toen was de kanker daar…
‘Toen bij mijn vrouw Anna in juli 2006 borstkanker werd geconstateerd stortte onze wereld in. Van de ene op de andere dag belandden wij in de Medische Molen, in een rollercoaster van onmacht. Het werd allemaal nog erger toen bleek dat er bijna 5 jaar later op verschillende plekken ook nog botkanker in haar lichaam zat. Gelukkige jaren werden omgezet in zorgen en overleven tot uiteindelijk in februari 2014 Anna (59) overleed”.

Daarnaast werd ze al jarenlang geplaagd door een ernstige huidziekte. Deze aandoening tastte ook haar ‘vrouw zijn’ heel erg aan. Dat het dan zo moest aflopen is triest. Ik had haar nog graag zoveel geluk gegund.

“Na haar overlijden en een drukke periode van afhandelen van alle zaken die dan op je pad komen val je in een enorm gat. Het verdriet beheerst dan je leven, je raakt in een isolement en voor je het weet zak je er in weg”.

Wat was de ommekeer?
De ommekeer was een Lotgenote van mijn vrouw van de poli, afdeling Oncologie van het Westfries Gasthuis. Bij haar gingen wij altijd 1 x per week langs om aankopen te doen in de Kaaswinkel in Wervershoof. Een paar maanden na het overlijden van mijn vrouw ben ik bij haar langs gegaan en zij vertelde toen erg enthousiast over het Inloophuis Medemblik, “dat was voor mij ook wel wat” zei ze. “Daar kan je je verhaal kwijt, er wordt naar je geluisterd en zij kunnen je helpen het een plek te geven”.

Hoe was het om het inloophuis binnen te stappen?
”Het was erg moeilijk om die drempel over te stappen. Na 2 keer langs gelopen te zijn, ben ik toen toch naar binnen gestapt en het voelde meteen als een warme deken. Het Inloophuis biedt o.a. nabestaanden verwerking voor mensen zoals ik. In de groep van Aart en Riemke voelde ik mij snel thuis. Hier kon ik mijn verdriet delen met lotgenoten. Tijdens deze periode nam het Inloophuis een belangrijke plaats in. In de gesprekken met de gastvrouwen ben ik  me er van bewust geworden dat ik ook op een andere manier tegen de situatie aan kan kijken. Ik heb geleerd de vele positieve dingen die ik wel heb gehad in mijn leven met Anna te zien en te waarderen. Dat is dus niet weg.

Nu ga ik ook naar de Inloop op andere dagen en doe ik mee aan de vele activiteiten. Het was duidelijk, hier begrijpen ze mij”.

Heeft het je geholpen?
”Het verdriet is nooit weg, maar ik ga er nu beter mee om. Ik heb nieuwe vrienden gemaakt en beetje bij beetje kom ik uit mijn isolement. Ik voel mij weer nuttig en er is er weer perspectief aan de horizon. Maar ik moet het wel zelf doen!”

En nu?
”Naast dat ik elke week een doel heb en met lotgenoten bijeen zit, ben ik ook als vrijwilliger aan de slag voor het Inloophuis. Ik help met PR-werkzaamheden, dat kan je wel aan mij overlaten.  Het voelt als een familie en ik zeg wel eens, mijn weekend duurt van donderdagmiddag tot dinsdagmorgen. Dan kan ik weer terecht in het Inloophuis. Ook buiten het Inloophuis onderneem ik nu leuke dingen met “mijn Inloophuisvrienden”. Het verdriet is er nog steeds, maar ik voel sinds kort toch weer dat ik op de goede weg ben, een opgaande lijn dus”

Wat zou je tegen andere mensen willen zeggen?
Ik zou zeggen: ”Twijfel niet, doe die stap en ga over die drempel“

[/fusion_text]